De kracht van taal


Gisteren wandelde ik samen met mijn lieftallige echtgenote, onze jongste dochter en een nog jongere Oudduitse herdershond langs de oevers van de Sure in Luxemburg.

Er was niks op aan te merken. Alles viel in de plooi in dat zachtglooiende landschap, helemaal in de wolken om zo'n aangenaam, mooi en lichtvoetig gezelschap te mogen ontvangen.

Alhoewel, het was niet allemààl idyllisch.

De hond had net iets verschrikkelijk onappetijtelijk opgegeten en het weer zat niet zo ongelooflijk mee. Maar zelfs dàt kon de pret niet derven.

We struinden dus door dat lieflijke dal. Geen kat te zien. Geen Letzeburgs te horen.

En toch werd ik plots, zomaar uit het niets, beschuldigd.

Ik - niet altijd maar toch wel heel vaak de onschuld zelve - werd beschuldigd van iets wat ik niet gedaan had.

Het was de eerste keer in mijn leven dat ik zo werd beledigd door… een bord.

Een bordje van niks. Een prutsbordje dat langs het pad hing waarop wij wandelden.

Het mat nog geen 30 op 40cm, schat ik en het sprak mij persoonlijk aan: "Wij betreden toch ook uw eigendom niet."

In perfect Nederlands en daaronder al even lyrisch in het Frans.

Het bewuste bordje hing in veelvoud bij een heel mooie moderne vakantiewoning. Het huis werd gescheiden van de bijhorende tuin aan het water door het fiets- en wandelpad. We waren dus, geheel legaal, bezig.

Ik stond perplex.

Mijn vrouw moest lachen om mijn verontwaardiging.

Waarom raakte dat bordje me zo? Ik moest er niet lang over nadenken.

Omdat het zo agressief beschuldigend was. De schrijver van de bewuste tekst ging er sowieso van uit dat we zijn terrein naast het wandelpad zouden "betreden". Hij bezigde een zinswending die je gebruikt wanneer iemand iets gedaan heeft wat je echt niet kan appreciëren. Waarbij je dan de actie op hem reflecteert.

'Moet ik dat bij jou ook eens doen?', 'Doe jij dat thuis ook?' of 'Zou jij dat graag hebben?'

Het deed me even stilstaan bij de kracht van taal. Over de schoonheid - en lelijkheid van nuances. Over hoe elke zin een zoektocht is naar de juiste woorden. En hoe ik daar als copywriter elke dag mee bezig ben.

Het overschot van de wandeling besteedde ik aan het vinden van oplossingen voor deze taalkwestie. De eigenaar had het ook zo kunnen doen.

Het sobere: Privé.

Of het directieve: Betreden verboden.

Het humoristische: Opgepast mijn veld.

Het no-nonsense: Geen toegang.

Het beleefde: Dank je om onze privacy te respecteren.

En zo zijn er nog wel wat te bedenken.

Het bordje zei in elk geval veel over de eigenaar. Zoals elke tekst iets zegt over de persoon die hem schrijft.

Ben jij iemand die "Betreden verboden" zou schrijven? Of "Privé?" Of "Verboden voor indringers"? Of het al iets sympathiekere "Gelieve op het fiets- en wandelpad te blijven."?

Weten wie je bent en hoe je wil overkomen bij je lezer is cruciaal bij het schrijven van teksten. Het kan ervoor zorgen dat lezers afhaken of net aan je tekst of boodschap gekluisterd blijven.

Maar om terug te keren naar mijn verhaal. Het bordje maakte de eigenaars van dat mooie vakantiehuis in mijn ogen meteen waanzinnig onsympathiek. En daarom hoopte ik stiekem dat Noma, onze Oudduitse herder, een waardige drol zou achterlaten. Midden in hun eigendom.

Maar ze heeft het niet gedaan.

Ze keek me alleen aan en ik zag ze denken: 'Ik bevuil toch ook uw eigendom niet?'

#schrijven #taal #lezers #teksten #tekst #copywriter

Featured Posts
Recent Posts
Archive
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
Search By Tags
No tags yet.